![](https://www.ikariamag.gr/sites/default/files/styles/category-page/public/image/0420a9f0f868558894a8c5cce4c0d5a71313933328.jpg?itok=y1sV8rUX)
Φτάνοντας στο νησί, με έναν σχεδόν εξωπραγματικό τρόπο προσαρμόζεσαι στιγμιαία και νιώθεις σαν μην έφυγες ποτέ. Γνώριμες οι μυρωδιές, η φύση ,οι άνθρωποι. Όμως υπάρχουν και κάποιες εικόνες που όσες φορές κι αν τις έχεις δει, είναι τόσο εκθαμβωτικές, περιέχουν τόση μαγεία, που δεν φτάνει η μνήμη για να τις συγκρατήσει. Και κάθε φορά που τις βλέπεις είναι σαν να τις βλέπεις για πρώτη φορά.
![](https://www.ikariamag.gr/sites/default/files/styles/category-page/public/image/a5fd05bd498025095a49df238dca72b81313933327.jpg?itok=iG3zCMJU)
Φωτογραφία: Νίκος Δημητρακογιάννης
Δε θάθελα να κλείσω τον κύκλο των αφηγημάτων μου για τη ζωή στο Δημοκρατικό Στρατό με μαύρο. Θέλω να ρίξω λίγο κόκκινο στη νύχτα του εμφυλίου, όχι αίμα αλλά το ροδινό μιας αυγής. Γιατί είδα πολλές ρόδινες αυγές, όταν κοιμόμαστε κάτω απ’ τ’ άστρα. Αγάπησα την καριώτικη φύση, γιατί μας προφύλαξε και μας έκρυψε, γιατί την είδα τις έναστρες και τις φεγγαρόλουστες νύχτες.
Μια νύχτα κάταστρη, που βαδίζαμε στην κορυφογραμμή κατάκοποι, είπαμε να σταματήσουμε κάπου να κοιμηθούμε. Κατά τύχη βρεθήκαμε δίπλα στη μάντρα ενός τσοπάνη. Ήταν κατακαλόκαιρο και η νύχτα ήταν ζεστή. Έξω από τη στάνη υπήραχν πέτρινα τραπέζια. Ξαπλώσαμε πάνω τους να κοιμηθούμε. Πρόλαβα κι εγώ ένα τραπέζι. Όπως ξάπλωσα ανάσκελα και κοίταζα τον ουρανό, έγινε το απρόσμενο. Χιλιάδες πεφτάστρα άρχισαν να πέφτουν από τον ουρανό, φωτίζοντας ακόμα παραπάνω την έναστρη νύχτα. Όταν είμαστε παιδιά θεωρούσαμε μεγάλη τύχη να δούμε ένα πεφτάστρι. Και κάναμε πάντα μια ευχή. Κάναμε κι εμείς τώρα ευχή για την ειρήνη.
Έξω απ’ την πορτάρα του αυλόγυρου, εκεί που έπεσε επέρσι ο φίλος μου ο Μιχάλης κ’ έσπασε δυο πλευρά, στέκεται αγέρωχη μια μεγάλη αμυγδαλιά! Αυτή η αμυγδαλιά είναι δικιά μας και την αγαπώ περισσότερο από τις άλλες. Δεν τη φυτέψαμε εμείς, ούτε κανένας πάππους μου, αλλά εγώ λέω με τους φίλους μου ότι είν’ δικιά μας, γιατί εκτός που ανθίζει και αυτή όπως οι άλλες αμυγδαλιές του κόσμου, εδώ έχουμε περάσει τέλεια!
Παλιά συναντιόμασταν όλοι μαζί κάτω από την αμυγδαλιά να πάμε σχολείο! Εγώ είχα πολλά νεύρα για το πρωινό ξύπνημα αλλά δεν έχει καμία σχέση. Και τώρα, που το δημοτικό στο χωριό μου έκλεισε από πρόπερσι, πάλι εδώ μαζευόμαστε και περιμένομε το ταξί να μας πάει Άγιο. Όταν έρχεται το ταξί, δεν έχει ξημερώσει ακόμα και έχω πιο πολλά νεύρα με το ξύπνημα!
Πάνω στον κορμό της έχει πολλά γραμμένα ονόματα. Έχω γράψει και εγώ το όνομά μου πάνω. Όταν ήμασταν μικροί, καταφέρναμε και σκαρφαλώναμε πάνω και βλέπαμε τα καράβια. Είχε και μια κουφάλα που βάζαμε μέσα απόρρητα σημειώματα, όπως τότε που συνεννοηθήκαμε με το Μιχάλη την δικαιολογία που αργήσαμε να πάμε σπίτια μας, παρόλο που είχανε ανάψει οι στύλοι της ΔΕΗ. Μια φορά έμπλασε ο Μιχάλης και τον πήρε ελικόπτερο για Αθήνα γιατί δεν υπήρχε γιατρός στο νοσοκομείο. Ο Μιχάλης ευτυχώς δεν είχε τίποτα αλλά ο Κυρ-Λευτέρης έκοψε τα χαμηλά κλαδιά της, για να μην ξανανέβομε. Βέβαια ήθελε και απόκλαδα για το τζάκι και βαριότανε να πάει στο Βούνιο. Στα πανηγύρια κάθομαι όλο το βράδυ εκεί, γιατί περνάνε και άλλα παιδιά και γινόμαστε φίλοι και παίζουμε όλο το βράδυ!
![](https://www.ikariamag.gr/sites/default/files/styles/category-page/public/image/2ea6a8504abfb424b2c27dd53e418a2d1313933136.jpg?itok=6N5Eppa-)
Οι πρωτοβουλίες πολιτών και η αυτοοργάνωσή τους με σκοπό τη βελτίωση της ζωής μας σε καθημερινό επίπεδο είναι ένα φαινόμενο που τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να παίρνει υπολογίσιμες διαστάσεις σε όλη την Ελλάδα. Ίσως είναι μια υγιής όσο και αναπόφευκτη αντίδραση στην αναλγησία ενός αδιάφορου ή και εχθρικού κρατικού μηχανισμού, τον οποίο ωστόσο εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε.